Кој е ? Што е поетот? Самите поети не се ништо одошто божји толкувачи.
Историјата на книжевноста, но и самата книжевност претставува конгломерат на човечката историја, оттука во „Дијалози“ на Платон меѓу Ион и Сократ стои:
„Поетот говори за небесните страсти, но и за тие во Хад (подземјето).
Поетот е нешто трепетно. Крилато и свештено! Тој не е способен да пее пред да падне во вдахновение пред да истапи од разумската состојба“.
Една од добрите страни на социјалните мрежи е тоа што го фаворизираат кусиот текст, дури и со цитирање на одредени стихови поезија:
„Везилке, кажи како да се роди проста и строга македонска песна?“ (Блаже Конески)
Се чини дека човештвото ги раскина врските со исконот, затоа што огромната брзина и хаосот во живеењето се сметаат за нормални, а човекот не може да ги владее, му треба одмор, здивнување и мирна мисла. Поезијата не се чита ниту набрзина, ниту во „подземна железница“.
Синкретизам претставува спој на танц, музика и говор, оттука може да се подвлече почетокот на поезијата и театарската игра. И двете форми на изразување на индивидуален план се важни за еволутивниот пат на човекот од антрополошки аспект.
Поезијата никогаш не треба да се толкува онака како што е напишана, затоа што од лингвистички аспект зборот има форма и содржина.
Секој читател има различен пристап кон поезијата и никогаш тој пристап не е погрешен – оттука произлегува филмскиот цитат: „Поезијата се губи во преводот“, затоа што се пренесува зборот, но емоцијата е изразенаточно единствено на автохтониот јазик – така што ни останува да уживаме во поезијата и да созерцнуваме за нејзиното значење во нашиот живот.
На интернет врската е направен избор од поезија од македонски поети.
