„Учителе, толку многу книги имам прочитано, но на повеќето не се сеќавам. Ги имам заборавено. Која е целта на читањето?“ – прашал љубопитниот ученик.
Учителот не одговорил. Само го погледнал, молчејќи.
Неколку дена подоцна двајцата седеле крај реката. Одненадеж учителот рекол:
„Жеден сум, донеси ми малку вода, но, искористи ја оваа цедилка што е онаму.
Ученикот се зачудил и збунил. Тоа било смешно барање. Како некој може да донесе вода во цедилка полна со мали дупчиња?
Но, не се осудил да му се спротивстави на учителот.
Ја зел цедилката и се обидувал.
Еднаш.
Двапати.
Одново и одново…
Трчал брзо, пробувал да се движи поинаку, со прстите ги покривал дупчињата.
Ништо не му успевало.
Не можел да задржи ни една капка во цедалката.
Исцрпен и фрустриран, ја испуштил цедалката пред нозете на учителот и му рекол:
„Жал ми е. Не успеав. Беше невозможно“.
Учителот го погледнал љубезно и му рекол:
„Не потфрли. Погледни ја цедилката.“
Ученикот погледнал долу и забележал нешто.
Старата, валкана цедилка сега блескала. Водата, иако не се задржала во неа, ја миела одново и одново додека не почна да блеска.
Учителот продолжил:
„Тоа е целта на читањето. Не е важно ако не се сеќаваш на секој детал. Не е важно ако мислиш дека знаењето ти се провлекува, како водата низ цедалката…затоа што додека читаш, умот ти станува сѐ поразборит. Твојот дух се обновува. Твоите идеи се свежи. Дури и ако тоа ти не го забележиш веднаш, сепак се менуваш од внатре кон надвор. Тоа е вистинската цел на читањето, не да ти ја пополни меморијата, туку да ти ја исчисти и облагороди твојата душа“.
