Сократ некогаш прашал:
„Ако ме удри магаре, дали треба да го тужам, да се жалам или да го удрам назад?“
Ова, на прв поглед хумористично прашање, носи силна порака за тоа како да се справуваме со луѓе кои не нè разбираат, провоцираат или навредуваат. Поентата не е во тоа секогаш да победуваме во расправии или да го имаме последниот збор, туку да научиме кому навистина вреди да му ја подариме нашата енергија.
Во време кога секој има мислење, кога мрежите се полни со гласни и често непотребни дебати, вистинската мудрост се наоѓа во тишината.
Незнаењето вреска, а мудроста молчи. Зошто? Затоа што оној што нема што да понуди – освен навреди, омаловажување и врева – не заслужува одговор.
Многу често, токму тишината е најсилната порака. Таа кажува: „Јас не сум на истото ниво и немам потреба да се спуштам.“
Животната филозофија што произлегува од оваа мисла е едноставна, но длабока:
Не се борете каде што нема вредност. Не се расправајте со секој што сака расправија. И не дозволувајте провокацијата да ја диктира вашата реакција.
Интелигенцијата, вистинската – таа не се наметнува. Таа тивко сјае.
Изберете ја мудроста. Таа нема потреба да се докажува – таа едноставно постои.
