Пишува: Сара Танаскоска
Во Блед времето не се брои во часови, туку во тишини. Денот започнува со лесна магла што се задржува над Бледско Езеро, како да не брза да исчезне, туку да ја раскаже својата приказна. Светлината внимателно се пробива низ неа, создавајќи сцена што изгледа речиси нереално.
Полека, езерото станува огледало на небото, а островот во неговата средина се појавува како нешто што отсекогаш било таму, тивко и достоинствено. Чекорите покрај водата се ретки, а секој звук – било да е тоа движење на гранките или далечен одек – добива посебна тежина.
Над сè, Бледски замок стои како нем сведок на сите утра што поминале и сите што допрва ќе дојдат. Од неговата височина, целиот пејзаж изгледа како внимателно насликана слика, во која секој детал има свое место.
Како што денот се отвора, Блед нежно преминува од тишина во живот. Чамци лизгаат по водата, луѓе застануваат да впијат дел од убавината, а сонцето ја открива вистинската длабочина на боите.
И токму тогаш сфаќаш – Блед не е место што само се гледа. Тој се чувствува. Кратко, но длабоко патување што останува долго по заминувањето.
