Вреди ли да се испушти силниот крик на немоќ во ова неправедно време? Вреди ли да се биде гласен во својата невидлива праведност која тоне во својата безначајност? Светите велат – тивкото срце владее со разумот, а секое самобендисано зло создава неподнослива фонија. Тишина и само тишина…вистинскиот збор само во тишина ќе се слушне…
„Јас и тишината…
Молчиме, самуваме…
Таа гласна, а јас тивка,
таа темна, јас уште потемна.
Секој пат кога сакам да испуштам крик,
таа ми вели: Чекај!
Правилно ли е, се чудам…
Во грлото ми стои, се гушам,
наплив на силни емоции доаѓа,
а срцето во бездна пропаѓа…
Тишината ме надвладеа…
Ми рече, попаметна била…
Но болката сè уште стои,
и кнедлата не мрда, стои,
и срцето в бездна си стои,
ме победија емоциите мои…
Тишината ми вели, побарај ме,
во искушенија имај ме.
Каменот тежи додека го држиш,
болката боли додека ја чуваш.“
Маја Богоевска
