За мене лично, сложениот епитет Македонија – Швајцарија на Балканот е навреда. Со денови правам ретроспекција и ми се наметнаа прашањата: Каде и кому му ја продадовме нашата топла, традиционална човечност? Без потег на спротивставување – нашиот идентитет се слеа во таканаречениот космополитизам и со брзина на светлината вистинската историја прераснува во мит.
Нејсе, друг ми беше зборот. Бетонот го голтна градот, а ѓубрето ја испи реката.
Зошто упорно се намалуваат зелените градски површини?
Зошто се дозволува имот на правни лица кој не е во функција да биде сврталиште на наркомани, пијаници, уличари – извор на зараза? Мириса- корни на уринарни култури.
Зошто упорно некој се труди човекот да го очовечи?
Зошто човекот дозволува да биде очовечен?
Оваа апатија којашто владее веќе има и дијагноза и медикаментозна терапија – дали е во ред?
Која сум јас да говорам?!
За некого никој и ништо, за некого сѐ.
Се гордеам што ги надраснав некои колективни мнениа. Не се вклопувам во големата рамка.
Стравот е современо оружје кое е така претставено – човекот сам себеси се убива.
Гледајќи ја од некој вселенски ќош оваа претстава на човечка изгубеност, Албер Ками и Франц Кафка си дофрлаат – „Ова е мое дело,не, ова е твое дело…“ и така.
Оваа темa не е политичка, не веќе, оваа тема е за секој индивидуалец кој се смета за интелектуалец, а сите сакаат така да е нарекуваат.
Повеќе од доволно е секој да го прави она што може.
Како што е на небото, така да биде на земјата!
