Еден културен и фин господин го гледа својот син Даниел, кој има 9 години и во моментот тренира фудбал. Има и други родители. Сите навиваат (посебно гласни се мајките), дофрлаат, се нервираат и гордо се смеат.
Таткото на Даниел е опуштен. Даниел е малку трапав, но дава сѐ од себе и ги слуша советите од тренерот. Некои од родителите, видно изнервирани – набљудувачи, не водејќи сметка дали некој ги слуша, искоментираа, мислејќи на Даниел: „Види го овој! Од овој никогаш нема да биде фудбалер!“
Тогаш, таткото на Даниел, угледен адвокат, ги пресече со поглед и со мирен тон им дофрли: „Навистина, се надевам дека нема да биде фудбалер. Би сакал да заврши факултет и да се занимава со некоја работа во подобри климатски услови, каде има помалку болка, пот, повеќе почитување од околината и помалку мафијаши во својот живот. Би сакал да не се отсели од својата земја поради професијата, исто така и една повреда да не му го уништи сиот труд и сонот кој го има. Но, ако баш инсистира да се занимава со фудбал, нема да му забраниме. А овде е за да се развива здраво“.
Родителите останаа со подзинати усти, а и тренерот – поранешен фудбалер, ги замисли изјавата на таткото – што зборува овој?! Тој намерно го расипува просекот на нивните идни играчи кои треба да потпишат милионски договори со Манчестер, Јувентус… во соништата на родителите. Ова е тажна слика на денешницата, од теренот на спортските школи за деца.
Категоријата „хоби“ полека изумира благодарение на ветувањата на спортските школи и лековерните или преамбициозни родители, како и масовните натпреварувања на кои медалите и пехарите се делат ко леблебии, па така децата и не веруваат многу во освоеното злато, затоа што веќе сѐ им е достапно.
Која е основната идеја кога детето се занимава со спорт?
Тимска игра, спортски дух кој е подготвен достоинствено да изгуби поен или натпревар, почитување на соиграчите, но исто така и играчите на спротивната екипа. Спортот му помага на детето да стекне добра кондиција, да ја развие грубата и фина моторика, да научи да „паѓа“, да научи да чека во ред, да ги почитува правилата на клубот, како и авторитетот на тренерот. Децата преку спортот учат во победите да не се воздигнуваат, но и во поразите да не понижуваат – екипата е заедно и кога е лесно и кога е тешко. Спортот е наменет за сите: слаби, дебели, трапави, бавни, брзи, ниски, високи… Спортските школи се посетуваат за рекреација, а не како вовед во професионален спорт.
Подоцна, ако се има желба, преку тренинзи, самодисциплина и упорност може детето да се реализира како професионален спортист. Професионалниот спорт бара максимална посветеност и исто така претставува голем психолошки притисок со кој не може да се носи едно дете, како и многу возрасни.
Денешниве тренинзи, за жал, сѐ почесто кај децата го негуваат „навивачкиот“ дух, отколку спортскиот. Спротивставените екипи се мразат, кој е погласен – тој е поголем фан. На крајот се плаче, хистеризира или има неспортско однесување, се навредуваат соиграчите.
Доколку го читате текстов и не се наоѓате во оваа ситуација, браво за вас. Ретки сте и сте пронашле вистинска спортска школа за вашето дете, којашто ангажирала образовен тренер за пренос за знаења и вештини. Наставниците ги знаат буквите, броевите, математички операции, па сепак студираат 4 години – вештини како на подобар начин да им го пренесат на учениците своето знаење – па не сте незадоволни ако вашето дете не ви донесе милиони.
Адаптација според анализата на српскиот психолог Снежана Голиќ
