Кога животот нè крши, тоа не е крај – тоа е почеток на нешто ново.
Секој дел од тебе што се чувствува скршено, е дел што е подготвен да најде ново место, нова смисла, нова сила. Пукнатините не се слабости — тие се простори низ кои влегува светлината.
Во нашата кршливост, често ја пронаоѓаме најдлабоката целина.
Тука се раѓа храброста – да се изградиме повторно, да се замислиме одново, да го промениме значењето на силата.
Ти не си скршен – ти се пробиваш.
И запомни:
„Светот го крши секого, а после, многумина се посилни токму на скршените места.“
— Ернест Хемингвеј
Кога последен пат направивме нешто што никој не го виде?
Пишува: Сара Танаскоска Деветнаесет фотографии, една објавена со краток текст како опис, …
Четири моменти во животот кога молчењето е помоќно од зборовите
Не мора секој план да го споделуваме, на секоја провокација да одговориме …









