Во животот сите нè следат убави зборови кога сè оди лесно. Но, вистинските луѓе се препознаваат тогаш кога сè се распаѓа.
Кога те притискаа грижи, кога си бил уморен од сè и кога дури и сам си се сомневал во себе — некои ќе исчезнат, ќе најдат изговори, ќе се направат дека не гледаат. Но има и такви што остануваат. Тивки, присутни, поддршка кога ти е најпотребна.
Тие што те слушаа без осуда, што ти подадоа рака без да бараат ништо назад, што веруваа во тебе дури и кога ти не можеше да веруваш во себе — тие луѓе се скапоцени.
Во време кога врските се сè пократки, а насмевките често лажни — искреноста и лојалноста се реткост.
Чувај ги тие луѓе. Почитувај ги. Не ги земај здраво за готово.
Затоа што токму тие се вистинскиот благослов во овој свет што брзо заборава.
