Сакам да се навраќам на поезијата на Весна Мундишевска – Велјановска, од причина што ми е блиска до мојата чувственост – коментирајќи ја во неформален уметнички разговор, се сложивме дека нејзината поезија е космичка. Има огромни универзални вистини кои ги напишала на едноставен начин, кои допираат, чинам до секое отворено срце и ум. Оваа година Мундишевска – Велјановска, а по некоја интересна случајност во наводници ја крстиле Весна – пролет, будење, новина, пресоблекување, шареноликост, таа пред 30 години ја објави нејзината прва книга поезија.
Особено сум среќна што нејзината поетска книга „Срцевина“ во 2016 година ја објави двојазично, на македонски и на влашки јазик – така што, она што замрува во секојдневието, останува во вечноста.
Поезијата не се анализира, таа се чувствува. Дајте си време на себеси додека ги читате извадоците, ако посакате уште, тука сме.
***
Не гибајте ми во рајот
зошто Сонцето
ќе ми го вознемирите
па ќе земе место в небо
в земја изгревот
да го фрла.
Затоа не земајте ми го милото
штом видите в бескрај
прегратка кај шири
зошто само љубува проѕирното
мое небо
да слушне.
Оставете ме во рајот
низ дождот виножита
да чекам
на колема да им седнам
и заедно утра да гледаме
водата кај раѓа.
ПАТ
Небото се отвори
и почна да паѓа.
Јас ги испружив рацете
да го пречекам, па
на рамења го ставив
таму да почива.
Се разбудив.
Го кревам погледот
И сонливо мислам
Сепак, мојот пат води кон тебе Небо.
ВБРОЈУВАЊЕ
Ѝ плескаа шлаканици
брановите,
а таа упорно
ги гушкаше.
Пенеа зоврени
времињата,
таа по сонце
нуркаше.
Гневни на брегот
ја исфрлија
таа
живуркаше.
Се удави
во обичноста,
сред школките во песокта
ликуваше.
УТРО НА ЖИВОТОТ
Како што на птицата
Зборот ѝ е песна,
како што шепотот
на ветерот е молба
како што дождот
на небото е солза,
така Сонцето е среќа
на срцето мое,
на утрото мое
Сонцето Деница е.
