Велика Среда, четвртиот ден од Страсната седмица, има длабока симболика и значење во православната христијанска традиција. Овој ден верниците се сеќаваат на едно од најемотивните и најзначајните случувања пред Христовото страдање – помазувањето на Исус со скапоцено миро од страна на една жена, како знак на љубов, покајание и предчувство за Неговата претстојна смрт.
Чинот на помазувањето
Евангелијата раскажуваат дека неколку дена пред Пасха, Исус се наоѓал во Витанија, во домот на Симон Прокажениот. Таму му приоѓа жена – според некои толкувања, тоа е Марија, сестрата на Лазар – која носи алабастерски сад со скапоцено миро. Таа го крши садот и го истура мирото на главата и нозете на Исус, бришејќи ги со својата коса.
Овој чин предизвикува негодување кај некои од присутните, особено кај Јуда Искариотски, кој забележува дека мирото можело да се продаде и парите да се дадат на сиромашните. Но Исус ја брани жената, велејќи:
„Оставете ја! Таа направи добро дело за Мене. Таа го направи тоа како подготовка за Мојот погреб.“
(според Евангелието по Матеј 26:6–13)
Овој чин не е само израз на љубов и почит, туку и пророчко дело – жената го помазува Христа како Цар и Маченик, подготвувајќи го за Неговото погребение. Таа го направи она што другите не се осмелиле, чувствувајќи со срцето она што ќе се случи. Низ вековите, Црквата го гледа овој чин како пример за вистинско покајание и преданост, спротивставено на предавството што доаѓа токму во истиот ден, кога Јуда го договара предавањето на Учителот за триесет сребреници.
