zadar

Пишува: Сара Танаскоска

Постојат градови во кои пристигнуваш со план. Список на места што треба да ги видиш, улици по кои треба да поминеш, фотографии што треба да ги направиш. А потоа постојат градови кои некако те натераат да го заборавиш планот. Задар е еден од нив. Не затоа што нема што да се види, туку токму спротивното. Има камени улици, стари фасади, тесни премини, море што се протега до хоризонтот и сонце кое пред залезот прави сè да изгледа малку помеко. Но Задар не е град што само се гледа. Задар се слуша.

Додека се приближуваш до морето, прво го забележуваш звукот. Не доаѓа од луѓето, ниту од улицата. Доаѓа од брановите. Морските оргуљи го претвораат движењето на морето во музика, па секој бран како да носи свој тон. Луѓето седат покрај брегот, некои разговараат, некои фотографираат, а некои само гледаат. И за момент, целиот град изгледа како да забавува. Како никој да не брза да стигне некаде.

Можеби токму тоа е првото нешто што го учиш во Задар – дека не мора секој момент да биде исполнет со движење. Понекогаш доволно е само да седиш покрај море и да го слушаш. Во време кога постојано се обидуваме да го фотографираме секој момент, да го објавиме и да продолжиме кон следниот, има нешто необично убаво во тоа едноставно да останеш таму.

split 10

Стариот град е приказна составена од камен. Улиците се тесни, неправилни и полни со живот. По нив минуваат туристи со фотоапарати и телефони во рацете, луѓе кои брзаат кон некоја од соседните улици, деца кои трчаат, парови кои се држат за раце. А меѓу нив се движат и локалците, за кои овие улици не се туристичка атракција, туку секојдневие. За нив тоа е само уште еден ден. За нас, секој агол е нова фотографија.

split 11

И токму во тие мали детали се крие еден поинаков Задар. Не оној од разгледниците, туку оној со отворени прозорци, велосипеди потпрени на старите ѕидови, цвеќе на балконите, маси пред малите кафулиња и врати зад кои се одвиваат животи за кои никогаш нема да дознаеме. Градот не мора да ни ја раскаже целата приказна. Понекогаш доволно е да ни покаже мал дел од неа.

split 15

А потоа доаѓа морето. Секогаш присутно, без разлика каде се наоѓаш во градот. Некогаш мирно, некогаш немирно, некогаш сино, а некогаш обоено во нијанси што тешко можат да се фатат со камера. Крајбрежјето е место каде што луѓето застануваат, особено пред залезот. Некои доаѓаат намерно да го гледаат, други едноставно се нашле таму во вистинскиот момент.

Кога сонцето почнува да се спушта кон хоризонтот, Задар добива друга боја. Луѓето се собираат покрај морето, телефоните повторно се вадат од џебовите, а секој се обидува да го зачува моментот. Но колку и да фотографираш, секогаш имаш чувство дека фотографијата не успева целосно да го пренесе она што го гледаш. Можеби затоа што некои моменти не се создадени за да бидат зачувани, туку за да бидат доживеани.

split 17

До морето е и Поздравот на Сонцето, кој навечер добива сосема поинаков карактер. Она што преку ден изгледа едноставно, со паѓањето на ноќта се претвора во простор исполнет со светлина и луѓе. Децата трчаат, туристите фотографираат, некои седат и гледаат, а морето повторно е тука – тивко потсетување дека градот не завршува таму каде што завршува каменот.

Но можеби најубавите фотографии од едно патување не се секогаш оние на кои совршено се гледаат познатите места. Понекогаш тоа е човек кој седи сам покрај море. Дете кое трча низ улица. Чаша кафе оставена на маса. Сенка на стара фасада. Рибарски чамец кој полека исчезнува во далечината. Нечија рака во туѓа рака. Момент што не си го планирал, но си го забележал.

split 19

Затоа што патувањето не е само собирање места. Тоа е собирање моменти. А градовите, колку и да се различни, најчесто ги паметиме токму преку оние мали нешта кои не сме ги ставиле во планот.

Задар има историја, архитектура и море. Но има и ритам. Ритам на брановите, на чекорите по камените улици, на разговорите од кафулињата, на бродовите кои заминуваат и се враќаат. Ритам што можеби не го забележуваш додека си таму, но го препознаваш кога ќе си заминеш.

split 15 1

Кога повторно ќе се вратиш во сопственото секојдневие, во истите улици и истата брзина, сфаќаш дека од Задар не си понел само фотографии. Си понел и чувство. Дека понекогаш треба да застанеш. Да не брзаш кон следната точка. Да не го бараш постојано следниот кадар. Само да седнеш покрај море и да слушаш.

split

Зашто некои градови не бараат од нас да ги запомниме. Самите се погрижуваат да ни останат. Задар останува како звукот на брановите што удираат во камен, како последната светлина пред да исчезне сонцето и како улица по која си поминал само еднаш, но некако знаеш дека повторно ќе ја препознаеш.

Задар не се гледа само туку се слуша со полно срце.

Најубавите божиќни маркети во Европа: Водич за волшебен продолжен викенд
Божиќните маркети во Европа се вистинска магија која го буди духот на …
Приказна: Како се бираат мајките на предвреме родените деца?
Некако, го замислувам Бог како лебди над земјата. Мајките ги избира според …
You May Also Like

Истанбул – градот кој ве остава без здив

Репортажа на Маја Богоевска Кога се доближувате до него, ви се јавува…

„Руска црква“ го чува споменот на големиот угодник Божји, свети Јован Шангајски кој често богослужел во неа

Мала и невообичаена по својот изглед, но зрачи со огромна светлина. Кој…

Ве водиме во еден од најубавите градови во светот – Лисабон

Репортажа на Сара Трајчевска Ако имате прилика да го посетите Лисабон во…

Репортажа од Божиќниот маркет во Нирнберг – вториот по посетеност настан во Германија по Октоберфест

Репортажа на Љубица Петковска Нирнберг е најдобро чуваната тајна на Германија. Вториот…