Често се стремиме кон совршенство, убедени дека за да постигнеме нешто подобро, треба да додадеме уште нешто – повеќе труд, повеќе детали, повеќе обврски или уште една идеја. Но, дали вистинското совршенство навистина се крие во тоа да имаме повеќе?
Францускиот писател и авијатичар Антоан де Сент Егзипери, авторот на безвременското дело „Малиот принц“, оставил мисла што нè потсетува дека понекогаш најголемата умешност не е во додавањето, туку во препознавањето на она што е непотребно.
„Совршенството не се постигнува кога нема што повеќе да се додаде, туку кога нема што повеќе да се одземе“, е познатата мисла што му се припишува на писателот.
Оваа порака не се однесува само на уметноста, пишувањето или создавањето. Таа може да се примени и во секојдневниот живот, во нашите односи со луѓето, во начинот на кој работиме и во очекувањата што ги поставуваме пред себе.
Понекогаш толку многу се обидуваме да бидеме поуспешни, подобри и посовршени што забораваме колку вредат едноставноста, искреноста и внатрешниот мир. Си поставуваме нови цели, преземаме дополнителни обврски и постојано бараме нешто што ќе ни даде чувство дека сме направиле доволно. А токму во таа трка лесно можеме да го изгубиме од вид она што навистина ни е важно.
Да се поедностави не значи да се откажеме од амбициите или да престанеме да се развиваме. Напротив, понекогаш тоа значи да научиме подобро да избираме – што заслужува да остане во нашиот живот, а што само ни одзема време, енергија и спокој.
Не мора секоја работа да биде комплицирана за да има вредност. Не мора да имаме сè што посакуваме за да бидеме задоволни. И не мора постојано да се докажуваме за да ја препознаеме сопствената вредност.
Можеби вистинското совршенство не е во тоа да го исполниме животот со што повеќе нешта, туку да научиме да го препознаеме она што е навистина суштинско.
Зашто понекогаш, дури кога ќе го отстраниме непотребното, конечно можеме јасно да го видиме она што отсекогаш било важно.
