Дали некогаш сте го набљудувале животот на срцето? Обидете се да го направите тоа, дури и за малку, и видете што ќе откриете.
Се случува нешто непријатно, а вие се вознемирувате. Ве наоѓа некоја несреќа и се сожалувате. Гледате некој што не ви се допаѓа и веднаш непријателството избувнува во вас. Сретнувате некој ваш рамноправен, кој во меѓувреме ве престигнал социјално и почнувате да му завидувате. Се навраќате на вашите таленти и способности и почнувате да чувствувате гордост.
Сето ова гниење: суета, телесна желба, ненаситност, среброљубие, злоба, натрупани еден врз друг, на крајот го уништува срцето. И сето тоа може да го пробие срцето за само неколку минути.
Поради оваа причина, еден подвижник кој вршел строга контрола над себе рекол – сосема со право – дека „срцето на човекот е полно со змии отровни. Само срцата на светиите се ослободени од овие змии: страстите“.
Меѓутоа, таквото ослободување се добива само преку долг и тежок процес на самосвест, личен ангажман и будност кон нашиот внатрешен живот, т.е. душата.
Внимавај. Чувајте се за вашата душа!
Свртете ги мислите од работите кои брзо поминуваат и поправете ги на нештата кои се вечни. Така ќе ја најдете радоста по која копнее вашата душа и радоста за која жедне вашето срце.
Свети Јован Архиепископ Шангајски и Сан Франциски
