Не зборуваат лошо за тебе затоа што те познаваат, туку затоа што се изгубени во сопствените рани. Повредени се, фрустрирани, заробени во незадоволството од самите себеси. Кога ќе дозволиш нивните зборови да те повредат — им ја даваш моќта. Но, кога ќе ја подигнеш главата и кажеш: „Тоа не ме допира“ — тогаш ти победуваш.
Не дозволувај отровот од туѓите јазици да стигне до твоето срце. Не секоја реченица што ќе ја чуеш за себе е вистина. Често, тие зборови воопшто не се за тебе — туку за нив самите, за нивните внатрешни борби, падови и слабости. Зашто кога некој не знае како да се сака себеси, лесно ќе почне да ги презира другите.
Затоа — застани. Вдиши длабоко. Погледни каде одиш. И пушти ги. Пушти ги нивните зборови, нивните погледи, нивните мисли. Зашто твојата вредност не зависи од нивните јазици. Таа живее во твоето срце. Во начинот на кој се држиш. Во тоа колку пати си станал кога те обиделе да те скршат.
И токму затоа — чекори напред. Дури и кога зад себе ќе го слушнеш шепотот што сака да те забави и повреди. Светот не му припаѓа на оној што зборува зад грб, туку на оној што има храброст да продолжи напред.
