Кога животот нè крши, тоа не е крај – тоа е почеток на нешто ново.
Секој дел од тебе што се чувствува скршено, е дел што е подготвен да најде ново место, нова смисла, нова сила. Пукнатините не се слабости — тие се простори низ кои влегува светлината.
Во нашата кршливост, често ја пронаоѓаме најдлабоката целина.
Тука се раѓа храброста – да се изградиме повторно, да се замислиме одново, да го промениме значењето на силата.
Ти не си скршен – ти се пробиваш.
И запомни:
„Светот го крши секого, а после, многумина се посилни токму на скршените места.“
— Ернест Хемингвеј
Спанаќот – зеленото богатство што телото го бара на почетокот на пролетта
Кога пролетта тропа на вратата, природата ни ги нуди првите свежи листови …
Странците често се воодушевуваат од нашиот ритам – интервју со Снежана Балканска
Снежана Балканска е пензиониран играорец кој работеше во Ансамбл „Танец“. Таа и …









