Дете кое никогаш не ги мие ни сопствените чинии, со текот на времето почнува да живее со уверување дека целиот свет му должи нешто. И не, тука не станува збор за чиниите. Станува збор за ставот. За она удобно размислување кое тивко вели: „Некој друг ќе го направи тоа наместо мене“.
Кога детето остава неред зад себе и чека мајката да донесе, да среди и да исчисти, тоа не учи самостојност – туку зависност. Учи дека трудот е туѓа обврска, а одговорноста секогаш ѝ припаѓа на некоја друга личност.
Таквото дете, кога ќе порасне, често ќе ја обвинува државата, судбината или луѓето околу себе за животот што никогаш не се потрудило да го изгради. Ќе зборува дека „светот е неправеден“, заборавајќи дека и самото никогаш не направило чекор за да го направи подобар.
Карактерот не се создава со зборови и совети. Тој се гради преку мали, секојдневни дела: миење чинии, метење под, средување на сопствениот простор, почитување на правилата. Токму таму се раѓаат благодарноста, одговорноста и почитта.
Оној што не учи да помага во домот, подоцна тешко ќе знае да одржи семејство, да гради здрави односи и да го цени она што го има. Воспитувањето одговорни деца е напорно. Но воспитувањето комотни деца е сигурен рецепт за идни проблеми.
Ако воспитуваш – учи на соработка и одговорност.
Ако си дете – запомни:
Твоите родители не се послуга.
Твојот дом не е хотел.
Ти си дел од семејството.
А тоа значи дека и ти имаш свој дел што треба да го дадеш.
(Текст по мотиви на мисла од непознат автор)
