Кога и да ѝ се пожалам на мајка ми за моите маки, таа секогаш ми вели: Не ги знам сите детали, но можам да ти ја отворам вратата…
Кога првпат го слушнав тоа, бев многу изненадена. А мајка ми ми објасни: Сè може да ти се случи во животот, но едно не може: да не ти ја отворам вратата.
Знај дека во секој момент, ако се измориш, не сакаш нешто да продолжиш, решиш да направиш револуција, губиш, се разочаруваш, се разболуваш, се лутиш (без разлика дали си во право или не) , кога ќе се запрашаш што да правиш и каде да одиш – дојди дома, кај мене. Ветувам дека нема да поставувам прашања. И ветувам мек кревет, вкусна храна за телото и душата, мачка да ти преде во скутот или што и да посакаш.
Тоа е среќа – да знаеш дека има некој што ќе ти ја отвори вратата.
