Треба да ни биде потешко да ги судиме луѓето, отколку да ги гледаме смирено, додека гледаме како ветрот ги ниша дрвјата или како тече реката; сепак, очигледно е дека на човек му е тешко да изгледа без осудa. Што да се прави?
Постепено треба да научиме прво да се осудуваме себеси затоа што ги осудуваме другите, потоа да се воздржуваме од осудување со зборови кога мислата ќе почне да го прави тоа, а потоа да ја запреме самата мисла.
Оној кој се знае доволно и сам се осудува, нема време да ги осудува другите.
Оној што гледа со сомнеж лесно може да почне да мрази човек; кој сака да има љубов кон ближниот нека изгледа чисто и едноставно.
Не осудувај, за да не бидеш суден, дури и ако ти се чини дека има причина за осуда, бидејќи оној што е блиску до својот Господ може да стои или да падне. Уште полошо е ако судите како злонамерен судија. Мислиш дека луѓето зборуваат глупости, а зборуваат што е добро за душата и како се прави добро.
Кога им судиме на нашите ближни, си правиме голема штета. Од ова треба да се чуваме и да се откупиме со тоа што ќе се осудуваме и укоруваме себеси и ќе се молиме Бог да биде милосрден кон оние што сме ги осудиле и кон нас кои сме ги осудиле.
Обидете се да ги толкувате срцето и намерите на другите позитивно, а не негативно; во тој случај помала е веројатноста да згрешите, а на ближниот ќе му биде полесно да се исправи.
(Свети Филарет Московски)
