Пред да влезете во расправија, запрашајте се – дали личноста пред вас е доволно зрела да ја разбере суштината на поинаков став? Ако не е, тогаш расправијата е залудна.
Не секој аргумент ја заслужува вашата енергија. Понекогаш, колку и да се обидувате јасно да се изразите, другата страна не слуша за да разбере – туку слуша за да одговори. Тие се заглавени во сопствената перспектива и не се подготвени да разгледаат друг агол. Вклучувањето во таква дебата само ве исцрпува.
Постои голема разлика меѓу здрав разговор и бесцелна расправија. Разговор со отворен ум, со личност која го цени развојот и разбирањето, може да биде просветлувачки дури и ако не се согласувате. Но, обидот да убедите некого кој одбива да гледа надвор од своите убедувања е како да зборувате со ѕид. Без разлика на логиката или вистината што ќе ја изнесете, тие ќе ја извртуваат, ќе ја одбегнуваат или ќе ја отфрлат – не затоа што грешите, туку затоа што не сакаат да ја прифатат другата страна.
Зрелоста не се мери според тоа кој ќе „победи“ во расправијата, туку според тоа дали знаете кога вреди, а кога не вреди да се расправате. Тоа е свесност дека вашиот мир е повреден од докажувањето на поенти пред некого кој однапред одлучил дека нема да го промени својот став.
Не секоја битка треба да се води. Не секој човек го заслужува вашето објаснување.
Понекогаш најсилната одлука е едноставно да се повлечете – не затоа што немате што да кажете, туку затоа што препознавате дека другата страна не е подготвена да слуша. А тоа не е ваша тежина што треба да ја носите.
