Сите брзаме. Брзаме на работа, брзаме дома, брзаме низ деновите и низ разговорите. Брзаме и кога немаме каде да стигнеме. И колку повеќе брзаме, толку повеќе имаме чувство дека сме заглавени на исто место. Деновите поминуваат, неделите се претвораат во месеци, а чувството на исполнетост сè почесто изостанува.
Живееме во време што ја слави брзината. Брз одговор, брза храна, брза информација, брза одлука. Од нас се очекува постојано да бидеме во движење, достапни, подготвени. Мирот се доживува како губење време, а паузата како слабост. Во таков свет, бавноста стана луксуз што ретко си го дозволуваме.
Проблемот не е во тоа што имаме премногу обврски, туку што живееме во постојан притисок дека секогаш заостануваме. Дека не правиме доволно. Дека не сме доволно успешни, продуктивни, среќни. Трката нема јасна цел, но има постојано чувство дека ако застанеме – ќе изгубиме нешто важно.
Парадоксално, колку повеќе брзаме, толку помалку сме присутни. Јадеме без да вкусиме, разговараме без да слушнеме, патуваме без да забележиме каде сме. Умот е секогаш чекор напред, во следната задача, следната грижа, следната обврска. А животот се случува токму во моментот што го прескокнуваме.
Социјалните мрежи дополнително го засилуваат ова чувство. Гледаме туѓи успеси, туѓи патувања, туѓи „совршени“ животи и мислиме дека мораме да стигнеме некаде побрзо. Но ретко се прашуваме дали тоа „некаде“ воопшто е наше. Или само трчаме по туѓи стандарди и очекувања.
Можеби не стигнуваме затоа што никогаш не сме застанале да се прашаме каде одиме. Брзината ни дава илузија на напредок, но без насока, таа само нè врти во круг. Понекогаш најважниот чекор не е да забрзаме, туку да успориме. Да направиме пауза. Да одбереме што навистина ни е важно.
Затоа што животот не се мери по тоа колку брзо сме се движеле, туку колку сме биле присутни додека сме оделе. А можеби токму кога ќе престанеме да брзаме, конечно ќе стигнеме таму каде што треба.
