Еден ден Бог собра цвеќиња за да им даде бои. Розата молеше за црвена, љубичицата за нежно виолетова, веселите нарциси ја зеле жолтата боја и така секој цвет по ред. Само кокичето тивко чекаше. Кога дошло на ред, се испоставило дека Бог ги поделил сите бои и не останала ниту една.
Зимата подготвуваше снежна бура, со снегот да го покрие патот, кога го виде тажното кокиче како жално ја спуштило главата. Таа се вратила по некое време и му рекла: „Драго кокиче, не плачи! Бидејќи за тебе не останаа бои, ќе ти ја дадам мојата бела, а ти ќе бидеш првиот цвет што ќе излезе од под мојот снег и така ќе го најавиш враќањето на сестра ми – веселата Пролет“
• Германска легенда •
Четири типа енергетски вампири и како да се заштитите од нив
Секој, барем еднаш во животот, бил жртва на емоционален, енергетски вампир. Тоа …
Подемот на вело-градовите: Како урбаното планирање го поттикнува возењето велосипед
Градовите ширум светот стануваат сè попријателски за велосипеди, бидејќи урбанистите и креаторите …
