…Колку повеќе стареев, толку помалку бев исполнет со малите задоволства што ми ги нуди животот и толку појасно разбирав каде да ги барам вистинските извори на радост и смисла.
Научив дека да се биде сакан не значи ништо и дека сакањето е сè, дека способноста да чувствуваме е она што му дава вредност и убавина на нашето постоење. Каде и да се појави на земјата она што може да се нарече среќа, беше исткаено од емоции.
Парите не се ништо, моќта е ништо. Многумина ги имаат и двете, а сепак се несреќни. Убавината не е ништо, сум видел убави мажи и убави жени кои биле несреќни и покрај нивната убавина. Ниту, пак, здравјето е сè; секој е здрав кој така се чувствува; имаше болни луѓе полни со волја за живот до самиот крај на животот, а имаше и здрави луѓе кои венеа измачувани од стравот од патење.
Но, среќата беше секогаш онаму каде што некој знаеше да сака и живееше за своите чувства; ако ги негуваше, ако не ги газеше и потиснуваше, тие му носеа задоволство. Убавината не му носи радост на оној кој ја поседува, туку на оној кој знае да ја сака и да и се восхитува.
Има различни чувства, но тоа е само изглед, во суштина сите се – едно. А волјата, на пример, е една од нив. Но за мене тоа е и љубов. Среќата е љубов, само љубов. Среќен е оној кој умее да сака.
Љубовта ја движи нашата душа, таа го наоѓа своето битие и својот живот во неа. Затоа, среќен е само оној кој умее да сака. Но, сакањето и посакувањето не се исто. Љубовта е желба која станала мудра; љубовта не сака да поседува, таа сака само да сака. Затоа беше среќен филозоф кој во мислите ја негуваше љубовта кон светот и на тој начин секогаш учеше нешто ново. Но, јас не бев филозоф…
Херман Хесе, германски писател, поет и сликар, добитник на Нобеловата награда за книжевност во 1946 година.
Oд книгата „Среќен е тој што знае да сака“
