Излезе од печат петтото издание на романот „Сестра Касијана“ од Добре Тодоровски во издание на ИК „Матица“. Романот има духовна тематика и одблиску го запознава читателот со монашкиот живот – нешто за кое во јавноста многу се говори, а малку се знае.
Љубовта е жртва, таа не го трпи световното вообичаено однесување, постојано осудување, местенки, нетрпеливост. Самиот Бог е одраз на љубовта.
Книжевноста со духовна тематика станува сѐ поактуелна меѓу читателите, но се се зголеми и бројот на писатели кои пишуваат книги со духовна тематика или биваат преведени на македонски јазик. Во секој случај – се чувствува напредок.
Ако помислувате дека монашкиот живот е тивок, повлечен, без предизвици – апсолутно не е така. Монасите се налик на пчели кои постојано се зафатени со умствена или обителска дејност, тие макотрпно го напрегаат и умот и телото за да растат во Христа.
Во продолжение извадоци од романот „Сестра Касијана“ :
„- Песната е наша, испеана многу одамна, од непознат пејач, што со сигурност носел голема мака и тага во себе. Таа во суштина е препеана приказна, – ѝ велеше додека ја галеше по главата.
-Знам татко, знам, – изусти Драгана.
-Затоа, емоции мила…За таква песна потребно е да се искажат емоции до болка…нешто налик кога некој со сила ти одзема од твојата сопственост и го носи во неповрат, небаре ти го менува името, ти ја менува верата, а ти покрај сѐ, пееш за воскрес. Ете, така некако, со такво чувство ја испеал некогаш одамна, некој наш паталец, зборуваше полека татко , со силно издивнување на крајот.
- Сега е друго време, – рече Драгана повлекувајќи се чекор два наназад и упатувајќи му широка насмевка.
- Знам јас, не учи ти мене, мала палавко. Сега не знаејќи да направат, да создадат ново музичко дело, посегнале по секоја стара народна песна, па дури и по оние кои за нас претставуваат свето нешто, па ќе ја искомплицираат, менуваат и прават лакрдија од неа, искривена мелодија. –“
„Двајца помлади монаси, разгледуваа во делот, онаму каде што пламенот најмногу се јавуваше. Во ќошот, меѓу два ѕида едниот ненадејно застана, се здрви.
- Дали може низ пепелта нешто да никни?- го праша другиот кој се обидуваше со врвот од ногата да откоп незнаен предмет закопан во земјата.
- Можи, ако си чул за такво нешто, – му рече и се наведна. Од земјата извлече парче метал налик на голем клин.
- Дојди да видиш, – му рече и без да се заврти му даде знак со раката.
Монахот направи неколку чекори и се најде до него, а тој му покажа напред пред него. - Гледај, никнала трева, или мене така ми се причинува, – тивко изусти.
Монахот ширум ги отвори очите неверувајќи во она што имаше можност да го види. Неколку пати суво подголтна. - Каква трева брате, па тоа е пченица! Млада пченица!“
